Σε ψυχοβγάλτη εξελίσσεται ο φετινός ΑΡΗΣ ως τώρα που μετά κόπων και βασάνων κατάφερε στα τελευταία λεπτά του αγώνα να προσπεράσει την Αβελίνο και να πάρει τελικά τη νίκη. Μια νίκη οξυγόνο τόσο σε βαθμολογικό επίπεδο όσο και σε ψυχολογικό επίπεδο μιας και το σερί των 6 ηττών έλαβε επιτέλους τέλος. Παρόλα αυτά η τραγική εικόνα της ομάδος αναγκάζει άπαντες να έχει στραμμένο το ενδιαφέρον του στις κινήσεις που αναμένεται να γίνουν μετά το παιχνίδι του Σαββάτου.

Τον γνωστό ΑΡΗ που βλέπουμε εδώ και πολλές αγωνιστικές είδαμε και σήμερα από το ξεκίνημα του αγώνα. Συγκροτημένη άμυνα και χάος στην επίθεση. Η αστοχία και τα λάθη στην επίθεση πολύ συχνά αποσυντόνιζαν και εκνεύριζαν τους παίκτες μας με αποτέλεσμα σε αρκετές φάσεις να χάνουν και τη συγκέντρωση στην άμυνα. Περίπου 6 φορές δεχθήκαμε ακριβώς με τον ίδιο τρόπο το άλεϊ ουπ κάρφωμα και αυτό δείχνει πολλά. Υπήρχαν στιγμές που παίκτες και τεχνικό τιμ έμοιαζαν σε απόγνωση κάτι που οι Ιταλοί δεν άφηναν να πάει χαμένο και συντηρούσαν με ευκολία μια διαφορά γύρω στους 7 πόντους. Όσο κακή και αν ήταν η ομάδα σήμερα αυτό που κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει είναι την προσπάθεια που γίνεται για να γυρίσει η κατάσταση. Κάτι που το είδαμε στο τέταρτο δεκάλεπτο όπου με πολύ παθιασμένη άμυνα  καταφέραμε να εγκλωβίσουμε τους Ιταλούς και βρίσκοντας με ανορθόδοξο τρόπο τον δρόμο προς το καλάθι να αρπάξουμε τη νίκη! Όταν η ομάδα αγωνίζεται έτσι το να σταθούμε στην ατομική απόδοση των παικτών είναι περιττό. Ναι μεν οι Βασιλόπουλος, Μπελ, Γουίβερ και Αθηναίου είχαν καθοριστική συμβολή στη νίκη αλλά αν ήταν αυτοί που έπρεπε σε όλο το παιχνίδι η νίκη θα ερχόταν πολύ πιο εύκολα. Αν εξαιρέσουμε την προσήλωση στην άμυνα όπου και εκεί υπάρχουν κάποια νεκρά διαστήματα σε όλα τα υπόλοιπα η ομάδα παίρνει κάτω από τη βάση.  Το ίδιο ισχύει και για τον προπονητή μας  που για την ώρα αδυνατεί να βρει τις λύσεις. Το θετικό είναι ότι φαίνεται να υπάρχει μπόλικος ρεαλισμός σε παίκτες και προπονητή και άπαντες να γνωρίζουν ότι η ομάδα δεν αποδίδει σύμφωνα με τις ικανότητες της.  

Η εμπιστοσύνη και η συσπείρωση γύρω από το πρόσωπο του Π.Γιαννάκη είναι δεδομένη. Όπως δεδομένο όμως είναι ότι ο κόσμος του ΑΡΗ έχει απαιτήσεις τουλάχιστον να βλέπει να γίνονται τα βασικά πάνω στο παρκέ. Η σημερινή νίκη σε συνδυασμό με το θεωρητικά εύκολο παιχνίδι με τον Φάρο το Σάββατο και την διακοπή που ακολουθεί θα πρέπει να μην περάσει ανεκμετάλλευτη. Θα είναι άκρως απογοητευτικό μετά την διακοπή να συνεχίσουμε να βλέπουμε τον ίδιο τον ΑΡΗ.

ΥΓ. Οι υποδείξεις από παίκτες και προπονητές προς τον κόσμο  ποτέ δεν μου άρεσαν. Στη συγκεκριμένη όμως περίπτωση ο Δράκος έχει ένα δίκιο μιας και πολύ γρήγορα έχει εξαντληθεί η υπομονή μας συν φυσικά ότι υπάρχει από την αρχή της χρονιάς αυτή η μερίδα του κόσμου που περιμένει την ομάδα στην γωνία. Επειδή όμως πάντα υπάρχουν και χειρότερα ας έχουμε το νου μας μην ξαφνικά ο Νίκο ή ο Μάνο ζηλέψουν τον Μπάνε και μας αφήσουν έξω από το Παλέ :)